मनोगत

खरंतर कुठेतरी पोहचायचं या हेतूने कधीच प्रवास सुरु केला नव्हता. कारण तसही केवळ अंतिम ध्येयावर डोळा ठेवून वाटेत येइल ते पायदळी तुडवत धावणाऱ्यांपैकी मी कधीच नव्हतो. ज्या क्षणात आहोत तो क्षण १००% साजरा करायचा या वृत्तीनं माझ्यातल्या कलावंताला रुजण्याकरता वेळ आणि बळ दिलं असावं. म्हणूनच काहीही न ठरवता सूरु केलेला हा प्रवास रंजक होत गेला. त्याचं सारं श्रेय मला पावलोपावली सच्च्या रसिकाच्या रुपांत भेटलेल्या परमेश्वराला मी देतो. कारण पदोपदी तो मला भेटला नसता तर माझ्या सारख्या बुजऱ्या अबोल मुलाचं चित्रकार, कवी, नाटककार, गीतकार, पटकथासंवादकार, अभीनेता असं चहू बाजूनी बहरणं केवळ अशक्य होतं. खोडकरपणॆ मी काढलेल्या व्यंगचित्रांची पाठराखण करणारे प्राध्यापक असोत वा माझ्या करता उत्तमोत्तम पुस्तकं वेगळी काढून माझी वाट पहाणारा रद्दीवाला असो अशा अगणित चेहऱ्यांच्या बिनचेहऱ्यांच्या माणसांनी माझ्या सुरवंटाचं फुलपाखरु होण्याच्या प्रवासाला हातभार लावलाय. त्यांचे ऋण मी कधीही विसरु शकत नाही. म्हणूनच प्रत्येक नव निर्मिती आधी हात जोडून इतकच मागणं मागतो.

रसिक होवू दे दंग चढू दे रंग असा खेळाला
साता जन्माची देवा पुण्याई लागूदे आज पणाला…

Monologue

To tell you the truth, I never started my journey with a specific destination in mind. I was never one to obsess and chase any “ultimate goals”. My philosophy has always been to live in the moment and enjoy each experience to its fullest; I guess that this attitude has allowed the artist in me to gain the time and strength to flourish. It is perhaps for this very reason that a journey that started without concrete plans has turned out to be quite interesting. All the credit for this goes to true lovers and supporters of my art, who have assisted me each step of the way, and whose contributions are nothing short of divine. Without this support, a shy, introverted boy like me would have found it impossible to flower as an artist, poet, playright, songwriter, script-writer, or actor. From the professor who protected the cartoon sketches I drew as a naughty boy, to the raddi-wala who used to keep aside the choicest of second hand books for me; there are countless faces and faceless individuals who have made my journey from a caterpillar to a butterfly possible. I shall forever be in their debt. It is because of this that before every creative pursuit, I ask with folded hands.

Let the connoisseur lose himself as the tempo of the game reaches a crescendo..
as the gift from the generations expresses itself as I give it my all