किती हेलपाटे किती हेलकावे
नसे एक घटका दुजा सारखी
असे सुन्न डोई दिसेनात भोई
कळेना निघाली कुठे पालखी ??
कळेना निघाली कुठे पालखी ??

स्मरेना कुठूनी निघालो कधीचा
कुठेसे अहोरात्र हे चालणे
पडे नाद संवाद कानी कशाचा
कुणा हाक देई कुणी सारखी
कळेना निघाली कुठे पालखी ??

छळे आत्मकल्लोळ,की खिन्न झाकोळ
नवी गूढ अज्ञात आवर्तने
जुने जीर्ण जावो नवा जन्म लाहो
म्हणे कोण स्पर्शूनिया मस्तकी
कळेना निघाली कुठे पालखी ??

– गुरु ठाकूर


The many sways the many ineffectual tides
No two moments that are alike
Mind so numb and no wagon in sight
Who knows where this palanquin rides?
Who knows where this palanquin rides?

Know not from where and when this journey began
Plodding all along, day and night
What are these, the sounds, the conversations resound
The holler that reverberates over and over
Who knows where this palanquin rides?

Harrowing, is it the chaos of the soul or the afflicted veil
The new enigmatic unknown maelstrom
Withered past begone, new soul be born,
A touch that liberates the being
Who knows where this palanquin rides?

-Guru Thakur

5 replies
  1. स्नेहल
    स्नेहल says:

    जाणीवांना शब्दात गुंफण्याचं तुमचं कसब केवळ अप्रतिम….
    परत परत वाचून आत्मचिंतनाची वारी घडवणारी पालखी!!

  2. Shilpa khare
    Shilpa khare says:

    रविंद्रनाथांच्या काव्याची आठवण झाली…..
    खूपच सुंदर कविता गुरु……
    शारदेचा वरदहस्त लाभला आहे तुला

  3. Siddhi
    Siddhi says:

    This is the essence of life summed up in most pleasant sounding way. Subtly touches the soul. And I will keep reading it till it is one with my soul. Also, I kept remembering this particular word Khanabadosh while reading it.


Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *